บทที่ 37 ไม่กี่วันก็หายสนิท

ทันทีที่นั่งลง ฉางซีก็สั่งอาหารแทบทุกอย่างที่มีในร้าน ทั้งเนื้อ ผัก ซุป และข้าวร้อน ๆ หลายชาม กลิ่นอาหารลอยขึ้นมากระตุ้นความหิวจนแทบหน้ามืด

เมื่ออาหารมาถึง นางก็ลงมือกินอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์แม้แต่น้อย ตะเกียบขยับรวดเร็วราวกับกลัวว่าอาหารจะหายไปต่อหน้าต่อตา แก้มขาวป่องเล็กน้อยจากการเคี้ยวอย่างรีบเร่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ